Pangalawang Pinakamataas na Uri ng Pagmamahal Part 3

Alam mo bang may mga tanong akong alam kong ikaw lang ang makakasagot?

Alam ko.

Kaso madalas ang mga sagot mo, dinadaan mo pa sa bugtong. 

Ako ba yun? O ikaw?

Ewan ko sa'yo.

Marami tayong pagkakapareho, isa na siguro yun.

Alam mo bang sa dami ng pagkakapareho natin, mukang niyayapakan ko 'yung mga niyayapakan mo dati. 

Naku, 'wag. 

'Wag ka mag-alala, kagaya mo, nawawalan na din ng bisa ang kryptonite sa akin.

O e ano tayo niyan, superhero?

Siguro, pero mas bagay yun sa'yo. I've witnessed how good your heart is. Sa akin, hindi pwede, mas pipiliin ko ang tahimik na buhay, hindi ko aagawan ang Diyos sa trabaho Niya, kaya hindi ko pagaaksayahan iligtas ang mundo.

Alam kong sa kaya mong paraan, nakakapagligtas ka rin. Kilala din kita, kilalang-kilala at nakita ko 'yun.

Sus, kahit normal na tao, kaya 'yun gawin.

May gusto ka pa bang itanong?

Madami. Sobrang dami. Sabi ko nga niyayapakan ko yung mga niyayapakan mo dati. Para kong nasa maze na nangangapa, namumulot ng mapa sa daan na parang ikaw ang huling humawak. Lagi na lang may WTF na para bang di na ko nasanay. Gusto kita makausap... ng personal.

Sige, tara dito sa Toronto.

Huli na, wala na ko sa maze. Sa tulong ni Frank, para akong si Max sa I moved Your Cheese na nakawala sa maze.

So, wala ka nang tanong?

Gusto ko sana makakwentuhan ka sa bagay na 'tu na para lang tayong ngumunguya ng mani. Ang WTF di ba? I mean, alam kong may isang tao out there na makakakwentuhan ko sa parehong bagay na napagdaanan namin. Dalawang weirdo nag-uusap, parang ganun.

Niyaya kita sa Toronto.

I have Frank.

Ako ang may tanong.

Shoot it.

Bakit 'di ka naghintay?

The same reason why you chose your passion over me.

---

Don't worry. It's perfectly fine. I completely understand. Napakagandang rason 'yun para talikuran ang isang tao.

So, ito na 'yung closure natin?

Siguro. Pero gusto ko lang din sabihin na kahit kailan ata di ko magagawang magpaalam sa'yo. You are the only person I know out there na kapareho ko o parte ng mga misteryo ko. Nung time na una kitang nakilala dun sumirko-sirko ang mundo ko. Gusto kong idecipher kung bakit. Pero baka mapunta na naman ako sa lugar na di ko gusto. Isa pa, nung panahon na 'yun? May mga nasaktan ba ako o may mga naagrabyado dahil sa kaguluhan ng isip ko resulta ng mga maling pagiimbestiga? Kaya mo bang sagutin 'yun?

Huwag ka na bumalik dun. Tapos na ang pagiging imbestigador mo. Iba na ang career mo ngayon. Sabi mo nga, kagaya ng pagliligtas sa mundo, hindi mo trabaho 'yun.

Just at least let me know if I owe someone an apology. Do I owe you an apology?

---

Sige, sabihin mo na lang kung kailan ka handa. So, are you seeing someone? Nakita mo na ba ang mag-aalay sa'yo ng pangalawang pinakamataas na uri ng pagmamahal and vice versa?

Ikaw nakita mo na ba?

I'll be lying kung sasabihin kung wala kay Frank.

Then I'm happy for the both of you. Genuinely. I'll have a favor to ask for, though.

Sige lang.

I'll get married next week. Hindi na kita makakausap na ganun ka dalas.

A-ano ka ba, wag mo na pagandahin. Iwasan na kita. I know. I understand. Baka mamisinterpret yung friendship natin. Best wishes. Genuinely. Nauna pa kayo ikasal sa amin ni Frank.

Friendship? Hindi lang friendship 'tu para sa akin. Ikaw---ikaw ang pangalawang pinakamataas na uri ng pagmamahal ko, Sheriez. Now, I don't care kung hindi ako yung sa'yo, basta ikaw 'yung sa akin. Napakamanhid mo.

---

'Wag mo na 'yun alalahanin. Hindi ko naman sina-- O, e ba't tumatawa ka?

Papunta na tayo sa teleserye. 🤣 Anyway, hindi ako manhid. Nararamdaman ko lahat, napapansin ko lahat. Kaso, naaalala ko yung gabing 'yun, ayoko lang magkamali ulit o 'di ko mamalayang may masaktan. Kaya simula nun, unless marinig ko mismo sa tao ang totoo, wala akong ibang paniniwalaan kahit may napagtatagni sa isip ko, i-iisang tabi ko yun at ituturing na kathang-isip.

Ngayon, narinig mo na. Hindi na 'yun kathang isip.

---

Sige na, maliligo na ko. Ikamusta mo ko kay Frank.

Ito na ang huli kong tawag sa'yo, Rogel. Gusto kong irespeto ang magiging pagsasama niyo ng magiging asawa mo.

---

Hanggang sa muli, Rogel. Ingat.

---

-------

Pangalawang Pinakamataas na Uri ng Pagmamahal Part 2

'Di ba favorite mo 'yung One Piece? 

Oo. 

Bakit wala kang reaksyon, e sikat na sikat sa mga memes 'yun kada may ilalabas na update. 

Wala namang humihingi ng reaksyon ko. Saka walang makakaunawa. 

Try me. 

Saang part ba? 'Yung recent?

Sige, magsimula tayo sa recent. 

Well, I think, para sa ibang level ng pang-unawa, love triangle si Imu, Joyboy, at Lily. Pero on a deeper and wider perspective, Imu represents a controlled world, a systematic world na siguro gusto niyang pamunuan, while Joyboy represents freedom, world without walls, no one can dictate you to pay taxes or be in a 9 to 5 job kasi may mga pananim ka sa tabi ng bahay mo na pwede mong pitasin once magutom, or mangisda sa dagat kung gusto mo, anytime pwede ka umakyat ng bundok, you are always close with the nature. Kasi admit it or not, sino lang ba ang higit na nakikinabang sa mundong controlled at systematic? It's like the moment you were born, bound ka na maging slave ng crineate nilang sistema.

So, kaya may void century? 

Yes, I think so, sa pagpili ni Lily kay Joyboy, which is freedom, nagkaron ng malayang mundo. 'Yun 'yung century na inalis nila sa history. 

Ah, pangalawang pinakamataas na uri ng pagmamahal. 

Ha? Hmm... Nakonek mo pa 'yun? 

Huwag mo sabihing nakonek mo 'yan lahat, tapos 'yung simpleng connect A to B 'di mo napagtugma? Mali ako ng tawag sa'yo, kasi hindi ka naman tanga. Pero siguro hindi pa nag-eexist ang word na saktong idedescribe kung anong klase ka mag-isip o umunawa. 

So, mapanganib nga 'no? To the point na naclaim ni Imu ang tinatawag nilang the devil who rules the world.

Exactly. All because of Lily or all for Lily.

Kaya minsan, naiinis ako pag may meme na dumaan sa feed ko mocking the pain and heartbreak of Imu as if we've never been to that kind of pain. Naniniwala na ko sa sinasabi mong hindi humuhupa ang pangalawang pinakamataas na uri ng pagmamahal. At siguro kaya sila tumatawa kasi rare nga lang 'yun.

Exactly. Sapat nang rare 'yun, biruin mo ilang century ang magiging void, kung hindi. 

Void lang naman siya kasi hindi na nilagay sa mga history books or inalis sa history. Pero I doubt na it was wiped out or obliterated.

So, that freedom is somewhere out there?

Yes.

A place where Imu is not welcome? 

A place where a changed Imu is welcome. An Imu who is embracing freedom as well and not power.

Pero may nakalimutan ka, he is carrying the second highest form of love for Lily. The Lily who chose Joyboy over him.

If he is indeed carrying the second highest form of love, di ba sabi mo kahit pa maging pag-aari ng iba ang puso ng mahal niya, mananatili lang ang pagmamahal niya, it's not the kind of love na ipinipilit. I remembered you said that clearly.

Oo nga, pero baka kasi I'm speaking for myself. Baka iba pala si Imu.

What? You are speaking for yourself? You are carrying the second highest form of love? Aba, aba, who's the unlucky girl? 

---

Wow, deadma. Well, kung igigive up ni Imu and desire nya to control the world and the power over it, tingin ko, ang matitira na lang talaga sa kanya ay 'yung pangalawang pinakamataas na uri ng pagmamahal. And hindi na 'yun mapanganib.

Mapanganib 'yun. Sa tingin mo ba kaya lang yun naging mapanganib dahil sa desire nya sa mundo? Stand alone ang pagiging mapanganib ng pangalawang pinakamataas na uri ng pagmamahal, katulad ng sinabi ko sa'yo. Kung sinasabi mong hindi na wipe out ang void century at binura lang sa history. Etong pagmamahal na meron si Imu kaya talaga 'nun gumunaw ng mundo para kay Lily.

Well, sabi mo baka you're speaking for yourself lang.

Hayaan na nga natin si Oda d'yan. Istorya niya 'yan. Kahit naman magbigay tayo ng mga teorya, siya pa rin ang gagawa at tatapos ng kwento ni Imu.

Tatanong-tanong ka, 'di ka pala ready sa sagot ko. The world ia not ready for my thoughts nor the way I think. Gawan mo ng one word yan. 'Tas yun ang itawag mo sa kung paano ako mag-isip o umunawa. 

Let's call it by your name then. Sherielize. You think sherielizedly, it enlightens and worries me at the same time.

Enlighten ba talaga? O siya, pababa na kami ng summit ni Frank, wala nang signal sa ibang parte ng bundok. Ingat ka d'yan. 

Ingat.

-------

Pangalawang Pinakamataas na Uri ng Pagmamahal

Alam mo yung pangalawang pinakamataas na uri ng pagmamahal?

Parents' love. 

Hindi. 

Naranasan o natagpuan ko na ba yun? Kasi paano ko 'yan masasagot kung di ko pa pala yan naranasan. 

Antanga mo naman kung hanggang ngayon, hindi mo alam. 

Grabe ka naman, paano kung 'di ko pa nga naranasan, pagbibintangan mo pa kong tanga. 

I-explain ko sa'yo ha. Ang pangalawang pinakamataas na uri ng pagmamahal ay 'yung mahal ka nang buong ikaw, hindi lang sa metapisikal pero maging ang kaluluwa mo. Uunahin niya ang kaligayahan o nakabubuti sa'yo bago ang sarili niya. Kaya niyang ialay ang lahat sa'yo, gawin ang mga bagay para lang masiguro na maganda at maayos ang kalagayan mo. 

Hindi ba 'yan parents' love? 

Hindi nga. Ang parents love nag-eexist dahil galing ka sa similya at egg cell nila, dugo't laman ka nila kaya ka nila mahal. Pero 'yung pangalawang pinakamataas na uri ng pagmamahal, hindi natatali dun, o sa simpleng atraksyon, 'yung tipong kahit hindi ka nahawakan sa kamay, handang ibigay ang lahat sa'yo kesa hodang barabas pala ang nakaraan mo, kesa hodang hindi masuklian ang pagmamahal na meron siya, kesa hodang may ibang magmay-ari ng puso mo, kesa hodang mag-iba ang mga landas niyo, hindi hihinto ang uri ng pagmamahal na 'to. 

Ang martir naman nun. 

Hindi martir. Mapanganib. Kaya madalas hinahadlangan 'to ng langit. 

Bakit hahadlangan ng langit ang ganun kadalisay na pagmamahal? 

Dahil mapanganib nga. Just think of the possibilities na pwedeng mangyari kapag hindi nahadlangan ang ganung uri ng pagmamahal. 

Edi mundong puno ng pag-ibig. 

Mali, mundong puno ng paghihiganti at mundong hahayaan niya lang magunaw kung kapalit naman nito masaya at maayos ang buhay ng taong mahal niya. Mundong kahit kelan, kaligtasan mo lang ang pipiliin niya kahit gaano karami pa ang isakripisyo niya.

Oo nga, mapanganib nga. Hindi ko tuloy alam kung matutuwa ba ko o malulungkot pagnakatagpo ako ng ganyang pag-ibig. 

Bakit, tingin mo ba hindi ganuon ang uri ng pagmamahal sa'yo ni Frank? Swerte mo, pagnakatagpo ka ng pangalawang pinakamataas na uri ng pagmamahal, bibihira lang yun, rare. Kaso, tanga ka, tingin ko kahit makatagpo ka nun, di mo mamamalayan. 

How sure are you na tanga ko sa bagay na 'yun? 

Kasi sa haba - haba ng explanation ko, 'di mo pa ding maamin na ikaw nga ay tanga nga. O siya, kunin mo na lang yung bisikletang 'to, maglalakad na lang ako pauwi, mataas ang gasolina ngayon dahil sa gyera sa Middle East, 'wag ka muna magmotor. 'Wag mo kalimutan yung helmet ha. Isuot mo at ayokong makapatay ng tao dahil lang nabangga ka at nabagok ang ulo mo.

Siraulo! Oo na, sige na! Hinihintay na ko ni Frank sa bahay. Ibalik ko na lang sa'yo pagnagroll back ang gasolina. 

Asa ka pa 'dun? Anyway, 'wag mo na ibalik. Pamana ko na yan sa'yo. Mamaya may flight ako pa Toronto. 

Ha? Pambihira ka. Bakit pamana? Di ka na ba babalik? 

Hindi na. Ano sama ka?

Siraulo!

Sige na, hinhintay ka na ni Frank. 

Seryoso nga iiwan mo na ang lugar na 'to? 

Kanina pa ko seryoso sa lahat ng pinagsasabi ko. Buti nga nagpakita pa ko sa'yo bago umalis. 

Siraulo! Buti kamo, sinipot kita. Panu pala kung hindi, edi--

Edi sesendan kita sa messenger ng sunset. 

Siraulo, di ko yun magegets. 

Tingnan mo, edi tanga ka talaga. 

Siraulo! 

Siguro nga. Isang tanga at isang siraulo, magkasama ngayon. 

...

...

Dalawin ka na lang namin ni Frank dun. 

Ikaw bahala. Sige na, may mga aayusin pa kong gamit, istorbo ka na.

Tse.

Seryoso, umalis ka na, sakyan mo na yang bike, wag ka na magpaabot ng dilim. O, yung helmet sabi, eto, o. 

Ingat ka sa byahe mo. Balitaan mo ko sa buhay mo dun sa Toronto. Hangad ko, kahit sinasabi mong mapanganib, makatagpo ka dun ng pangalawang pinakamataas na uri ng pagmamahal.

Susubukan ko. 

Deserve mo 'yun.

Sige na, tutuloy na ko.

Kita tayo sa hinaharap.

Baka hindi na, masyadong mapanganib. 

Ha? Tingin ko naman huhupa na 'yung gyera. Lahat naman humuhupa.

Hindi ang pangalawang pinakamataas na uri ng pagmamahal.

Sigurado ka?

Tandaan mo 'to, kahit tanga ka, ma--

Siraulo! Sige na, lumakad ka na nga. Paano, salamat dito sa pamana mong bike ha.

Ingat. 

Ingat.

....... 

....... 

Yung Babaeng Naka-Wedding Gown

Bumilis ang tibok ng puso ni Kevin nang makita niyang nakasuot ng wedding gown ang babaeng pinakamamahal niya.

Medyo tumatagaktak na ang pawis sa mukha niya dahil kanina pa niya hinihintay lumabas ng bahay si Jhel – ang babaeng nakasuot ng wedding gown. Sabay silang pupunta sa simbahan. Medyo naiinip na nga siya kay Jhel, pero araw niya 'to, at isa pa, sanay na siya sa kabagalan ng babaeng pinakamamahal niya. Kaya na niya yung tiisin kahit habang buhay.

Sulit naman ang paghihintay niya nang makita niya ang pinakamagandang babaeng naka-wedding gown. Walang sinabi si Marian o Heart o kahit si Toni G.. Para kay Kevin, si Jhel ang pinakamagandang babaeng nagsuot ng damit pangkasal. Sabihin na nating bias siya, wala naman tayong magagawa, inlove yung tao e.

At waring napako na nga ang mga mata ni Kevin kay Jhel, at kahit normal pa rin ang takbo ng mundo, sa paningin niya ay slow-motion ang paligid. Slow motion ang paglapit ni Jhel sakanya. Ganitong-ganito ang mga eksenang naisip niya sa araw ng kasal nila ni Jhel. Eto ang pinangarap niya, eto ang eksenang madalas niyang mapanaginipan. Pero ngayon alam na ni Kevin na iba ang pakiramdam sa totoong buhay – waring natutunaw ang puso niya sa harap ng pinakamamahal niya.

"Huuuy! Tara na!" binasag ng tinig ni Jhel ang mabagal na takbo ng mundo ni Kevin. At bumalik sa normal ang galaw ng paligid sa mga mata niya.

"Ang tagal mo. Kailangan ko tuloy mag-retouch," pagpapatawa ni Kevin para mapagtakpan ang umaapaw na paghanga niya sa babaeng naka-wedding gown.

Pinagbuksan ni Kevin ng pinto ng sasakyan sa passenger seat si Jhel, "O pumasok ka na pinakamagandang bride," mas tunog pang-aasar kesa pangpupuri na sabi ni Kevin.

"Sus, sinasabi mo lang yan ngayon," nakangiting sabi ni Jhel sabay irap, "bakit dito ako? Dun ako sa backseat," sabay nguso sa backseat ng sasakyang puti at may ribbon sa harap.

"Wow, magmumuka pa kong driver mo??!" kunwari'y asar na sabi ni Kevin. Ang totoo gusto lang talaga niyang katabi ang pinakamamahal niyang babae hanggang maihatid niya ito sa dambana.

"Tara na nga, pagnakipagtalo pa ko sayo malelate pa tayo," at pumasok na siya sa nakabukas na pinto.

Pagkasara ng pinto ng sasakyan ng puting kotse, nagmadali si Kevin na makapasok sa driver's seat at sinimulang paandarin ang sasakyan.

Sa mga oras na ito, kailangan niya ang beast mode. Pero hindi. Ninamnam ni Kevin ang mga natitirang oras na magkasama sila ni Jhel sa puting sasakyan bago sila makarating ng dambana. Kahit naman ma-late sila, matutuloy ang kasal pwera nalang kung magbabago ang isip ni Jhel.

"Naalala mo yung nalaglag ka sa puno ng kayamito? Tapos sakto ka sa tae ng kalabaw?" natatawang tanong ni Kevin.

Binatukan ni Jhel si Kevin. "Sige, ngayon mo pa yan ipaalala," may kasamang panlalaki ng mata na waring banta ni Jhel.

Tumawa naman ng malakas si Kevin.

Natawa na rin si Jhel dahil naalala niya nga ang eksena na yun. "Ok lang, elementary lang naman ako nun e," pagtatanggol ni Jhel sa sarili.

"O di sige, yung nadulas ka sa harap ng quadrangle habang nagpa-flag ceremony tayo? Inagawan mo pa ng eksena yung principal na nenermon satin," kasunod ang malakas na tawa ni Kevin na waring hindi matatapos.

Natawa din si Jhel sa naalala niyang kahihiyan, "Oh my.. haha. That was so embarrassing, gusto ko na ngang lumipat ng school nun kinabukasan e. Hahaha. Highschool life. Hiyang-hiya talaga ko. Kitang-kita ko pa ang reaksyon ng crush ko, nakakahiya!" tawa ng tawa si Jhel habang nagkwekwento.

"Hahaha. At ako naman ang pinakamasayang tao nung nangyari yun sayo, hahaha", tawa pa rin ng tawa si Kevin.

"Alam ko!" sabay irap kay Kevin.

Tuloy lang pagtatawanan ng dalawa habang binabalikan nila ang mga napagdaanan nila sa buhay. Mga katangahan; mga kalokohan; mga tampuhan; at kung paano tumibay ang samahan nila. Natutuwa at natatawa ang dalawa sa mga eksenang pinagdaanan nila sa buhay ng bawat isa.

Sa isip ni Kevin si Jhel nga ang babaeng swak sa puso niya, wala na siyang ibang hahanapin pa. Hindi siya nagkamali.

Sa sarap ng asaran at kwentuhan ng dalawa hindi nila namalayan na malapit na pala sila sa simbahan at muntikan pa silang lumampas. Buti nalang at hindi absent minded si Jhel at napigilan niya ang paglampas nila sa simbahan.

Habang papalapit ang sasakyang puti sa tapat ng pinto ng malaking simbahan, napansin nila ang mga abay na pumupwesto na para sa seremonyang sila nalang ang kulang.

"Kinakabahan ako," biglang seryosong sabi ni Jhel sa katabi.

"Ngayon ka pa kinabahan, ilang hakbang nalang o. Ano nagbago na isip mo?" tatawa-tawang tanong ni Kevin.

"This is it." hindi pinansin ni Jhel ang tanong ni Kevin, at huminga siya ng malalim. "Oyyy, pagbuksan mo na ko ng pinto."

Tiningnan niya muna ng matagal si Jhel.

"Ano?? Tara!!" kumunot na ang noo ni Jhel.

Bumaka ang bibig ni Kevin at waring may gusto siyang sabihin. Tumingin siya sa mga mata ng pinakamagandang babaeng naka-wedding gown. Gusto niyang ilabas ang saloobin. Saloobin na matagal na panahon na niyang itinatago sa kaibaturan ng kanyang puso.

"Ano ba? Kumalat na yung make-up ko?", sabay tingin ng mukha niya sa rear view mirror. "Naku, nakakahiya kay Miguel pagnagkataong hindi ako maganda sa kasal namin."

Huminga ng malalim si Kevin, may kurot sa kanyang dibdib.

"Okay pa ba itsura ko?" muling tanong ni Jhel na waring nag-wo-worry.

Bahagyang binatukan ni Kevin si Jhel sabay sabing, "Diba sabi ko sayo ikaw ang pinakamagandang bride."

Ngumiti si Jhel, "Muka mo, alam kong nang-uuto ka. Tara na! Ihatid mo na ko kay Miguel" kasunod ang mas matamis na ngiti.

Tumagos sa puso ni Kevin ang matamis na ngiti na yun. Dahil alam niyang hindi yun para sakanya. Hindi nga pala siya ang dahilan kung bakit nakawedding gown ngayon ang babaeng pinakamamahal niya. Hindi siya. Kung kanina'y may kurot lang sa puso niya, ngayon waring hindi siya makahinga sa sakit ng dibdib niya. Naisip niya kung anong klaseng katangahan itong pinasok niya at siya pa ang maghahatid sa babaeng pinakamamahal niya sa dambana para ibigay sa ibang lalaki.

Pero wala naman siyang choice. Siya lang ang maaaring maghatid kay Jhel sa dambana ngayong wala na ang tatay niya. Tutal siya rin naman ang nagsilbing kasangga ni Jhel sa bawat yugto ng buhay nito. Yun nga lang ibang ending sana ang inaasahan niya para sa kanilang dalawa. Pero hindi pala iyun ang ending nila. Eto pala.

Eto siya, si Kevin, lumabas na ng pinto ng puting kotse upang pagbuksan ang babaeng naka-wedding gown. Nang mabuksan na ang pinto ng passenger seat, kinuha niya ang kamay ni Jhel at inilagay sa braso niya. Handa na siya para ihatid si Jhel sa dambana.

Nagsimula na ang paglalakad nila sa gitna ng simbahan. Nakita ni Kevin ang mukha ni Miguel. Nakangiti ito at waring kinakabahan. Nakapako ang tingin sa pinakamagandang bride na katabi niya.

Tiningnan ni Kevin si Jhel. At kahit natatabingan ng belo ang mukha nito, tagos na tagos ang mga tingin at ngiting alay nito sa lalaking pinakamamahal niya. Sa lalaking napili ng puso niyang pag-alayan ng forever niyang pag-ibig. At durog nanaman ang puso ni Kevin. Hindi niya napigilang ilabas ang sakit sa pamamagitan ng mga luhang unti-unti ng pumapatak.

Napansin ni Jhel ang mga luha sa mata ng matagal na niyang kasangga; sa kaibigang kadugo na niya kung ituring. "O? Ano yan? Umiiyak ka? Hahaha." Pang-aasaar niya.

Lalong bumuhos ang luha niya nang papalapit na sila kay Miguel upang ibigay ang kamay ng pinakamamahal niyang babae. "Ikakasal ka na e. Masaya ako para sayo."

Handa na si Miguel abutin ang kamay ni Jhel, ngunit niyakap muna ni Jhel ng sobrang higpit si Kevin – isa sa pinaka-importanteng tao sa buhay niya. "Thank you so much Kebs. So much.."

Ayaw na sana ni Kevin matapos ang yakap na yun, pero wala siyang nagawa nung kumalas si Jhel at pagkatapos ay binigyan siya ng matamis na ngiti.

Handa na muling abutin ni Miguel ang kamay ni Jhel, pero pinigilan ni Kevin si Miguel at niyakap, pagkatapos ay binulungan, "huwag mo siyang sasaktan, kundi papatayin kita." seryoso niyang banta sa lalaking mahal ng mahal niya.

Tumawa lang si Miguel at tinapik sa balikat si Kevin – ang matagal na niyang pinagseselosan ngunit sadyang kapamilya lang pala ang turing ni Jhel dito. At wala siyang dapat ikabahala.

Kinuha ni Kevin ang kamay ni Jhel at iniabot kay Miguel.

Nakangti ang dalawang ikakasal sa pagtatagpo ng kanilang mga kamay.

Habang naglakad naman palayo na may luha sa mga mata si Kevin at tinatanong ang sarili kung bakit hindi siya ang kasama ni Jhel sa harap ng dambana.